Bizim için bazı hikâyeler, olaylar, evliyaların menkıbeleri, ibret niteliğinde olmalıdır. Behlül-i Divane (K.S.) Hz. şöyle buyurmuştur: “Bir gün yoldan geçerken, çocukların ceviz ve bademlerle oynadıklarını gördüm. Büyük bir neşe ile oynayan bu çocukları, ağlayarak seyreden başka bir çocuk da kenarda duruyordu. Kendi kendime şöyle düşündüm. ‘Bu çocuğun anne ve babası ölmüş, yetim kalmış, ceviz ve bademi olmadığı için çocuklarla oynamıyor. Bu yüzden ağlıyor."

Yanına yaklaştım ve dedim ki: "Sana para vereyim de, badem ve ceviz al, sen de oyna."

Çocuk başına kaldırıp bana baktı ve şöyle dedi: "Ya akılsız! Allah-u Zülcelal, bizi oynamak için mi yarattı?"

Baktım ki çocuk, çocuk olduğu halde çok derin düşünüyor. Arkadaşları gafletle, keyf-ü sefa içinde oyun oynarken, bu çocuk derin düşüncelerle meşgul.

Dedim ki: "Peki, Allah-u Zülcelal bizi niçin yarattı?"

Şöyle cevap verdi: "İlim öğrenmek ve o ilimle amel yapmamız için yaratmıştır."

Dedim ki: "Allah-u Zülcelal sana hayırlı ömür versin. Bunu nereden öğrendin?"

Şöyle cevap verdi:

“Sizi boşu boşuna yarattığımızı ve bize geri dönmeyeceğinizi mi zannediyorsunuz?” (Mü'minun 115)

ayet-i kerime'sini okuduğum zaman, boşu boşuna yaratılmadığımızı öğrendim. Allah-u Zülcelal, oyun oynamamız için değil, ilim öğrenip, o ilimle amel yapmamız için bizi yaratmıştır.

İşte bir çocuk, nasıl büyük düşünüyor. Buradan çıkaracağımız dersler vardır. Öyle ya! Biz de yıllarca ömrümüzü, gezmekle, oturmakla, sefa ile geçirdik. Hiç olmazsa, biraz ibret alıp, bundan sonraki ömrümüzü değerlendirmeye çalışalım.

HERŞEY PAYLAŞILDIKÇA KÜÇÜLÜR PAYLAŞILDIKÇA KÜÇÜLMEYEN AKSİNE BÜYÜYEN TEK ŞEY SEVGİDİR... [TRKFORUM.NET]